Psychatria

Mimika chorych jest niezwykle uboga, jakby zastygła, mówią szeptem,, wzrok mają zawsze zwrócony na badającego jakby w oczekiwaniu na pomoc, pociechę czy radę. Dominowanie patologicznego nastroju w fazie depresyjnej powoduje to, że chorzy odmawiają przyjmowania posiłków^, nie dbają o swój wygląd zewnętrzny, czasem zanieczyszczają się. Opisanemu obrazowi stanu witalnej depresji, czyli melancholii, towarzyszą zawsze objawy wegetatywne: zwolnienie akcji serca, spadek ciśnienia krwi, oziębienie obwodowych części ciała, bezsenność, zaburzenia w oddawaniu moczu, stolca i inne. Ten zespół objawów sprawia, że chorzy oprócz leczenia cierpienia podstawowego - patologii nastroju - wymagają całego szeregu zabiegów pielęgniarskich. Faza maniakalna to również głęboka patologia nastroju, wyrażająca się-w poczuciu radości, szczęścia, pełnego optymizmu uwarunkowanego endogennie, tzn. bez określonych widocznych uwarunkowań zewnętrznych.. Wspomnianemu nastrojowi towarzyszy wzmożona ruchliwość chorych,, która jest wyrazem przeżywanych przez nich stanów uczuciowych i której najwłaściwszym określeniem jest nazwa "pobudzenie psychoruchowe". Obserwujemy niezwykle żywą gestykulację chorych, wielomówność,,. chęć do śpiewu, deklamacji wierszy, często do tańca. W wypowiedziach pacjenci przeskakują z tematu na temat - mówimy wówczas o gonitwie myślowej, o słowotoku. Chorzy mają również skłonność do przyozdabiania ubrań różnymi świecidełkami: kobiety bardzo chętnie, ale w sposób przesadny robią wyzywające makijaże, mężczyźni chętnie noszą sztucznie zrobione ordery i odznaczenia - zabiegi te mają jeszcze bardziej podkreślić wzmożony patologiczny nastrój, są jakby jego przedłużeniem na zachowanie się chorych. Agresywne zachowanie się pacjentów maniakalnych należy do wyjątków, częściej występują tendencje do pobudzeń i zbytniej aktywacji sfery erotyczno-seksualnej. Przyspieszenie procesów intelektualnych sprawia, że uwaga, myślenie i sprawność umysłowa chorych są mniej wartościowe, powierzchowne, niedokładne, zbyt szybkie. Wypowiedzi wielkościowe nie muszą mieć charakteru urojeń, często są to przechwałki, chęć popisania się przed badającym, zrobienia na nim jak najlepszego wrażenia. Nadmiar ruchu chorych jest czasem tak znaczny, że nie mają oni dosłownie czasu na sen, spożycie posiłku czy wykonanie innych, koniecznych i codziennych - czynności.