Psychatria

Parafrenia jest przewlekła psychozą endogenną, występującą znacznie rzadziej niż schizofrenia. Poglądy na charakter psychozy są różne u różnych autorów i podawane są czasem niejednolicie w podręcznikach psychiatrii. Słuszny wydaje się pogląd, że psychoza ta bliska jest psychozom schizofrenicznym, różni się jednak od nich w sposób zasadniczy znacznie lepszym niż w schizofrenii zachowaniem struktury osobowości chorego i jego życia uczuciowego. Fakt ten można tłumaczyć tym, że proces chorobowy zaczyna się zwykle ok. 40 roku życia, a więc początek zachorowania przypada na okres dojrzałej, zwartej i scalonej psychiki i dlatego nie dochodzi do takiej destrukcji aktywności psychicznej jak w schizofrenii. Chorzy mimo wyraźnych, klinicznie stwierdzanych objawów psychopatologicznych dość długo utrzymują się w rodzinie i w społeczeństwie, ich zdolność do pracy bywa długo dobrze zachowana. Symptomatologicznie parafrenia charakteryzuje się występowaniem bardzo bogatych i wielozmysłowych halucynacji z urojeniami o różnym stopniu systematyzacji. Urojeniom prześladowczym zazwyczaj towarzyszą urojenia wielkościowe. Wśród przebogatych doznań omamowych dominują słuchowe. Chorzy słyszą często rozmowy prowadzone o nich w trzeciej osobie: z czasem treści słuchowe są coraz bardziej adresowane do chorego, przybierają formy nakazów, rad, wskazówek lub zakazów. Pacjenci często podają, że "głosy uczą ich, jak mają żyć". Wrażenia słuchowe łączą się często z dźwiękami, krokami i szmerami należącymi logicznie do całości przeżywanych przez pacjenta wydarzeń. Omamy słuchowe są tak łudząco podobne do rzeczywistości, że chory nie ma wątpliwości co do ich istnienia, zastanawia go tylko technika ich powstawania. Dlatego mówi o prześladowaniach za pomocą aparatów podsłuchowych, nadawczych, kamer telewizyjnych i innych urządzeń elektronicznych. Obok omamów słuchowych do interpretacji prześladowczej dołączają się omamy węchowe i smakowe. Chorzy mówią o zatruwaniu ich gazami, substancjami chemicznymi, płynami radioaktywnymi itp.