Psychatria

Schizofrenia jest chorobą psychiczną spotykaną dość często, choruje na nią ok. 1% całej populacji, chorzy na schizofrenię stanowią ponad 408/o pacjentów szpitali psychiatrycznych. Schizofrenia jest chorobą psychiczną ludzi młodych, gdyż zdecydowaną większość zachorowań notuje się ok. 20 roku życia. Opisy kliniczne tej jednostki chorobowej znane są już od drugiej połowy XIX wieku i zawdzięczamy je dwóm klinicystom: Kraepelinowi ł Bleulerowi. Nie znamy współcześnie jeszcze etiologii schizofrenii, nie potrafimy odpowiedzieć jednoznacznie na pytanie, dlaczego dany człowiek na tę psychozę zachorował, chociaż liczba prac badawczych w tej dziedzinie jest wprost imponująca. Wysuwano kolejno różne teorie powstawania schizofrenii: wirusową, infekcyjną, zaburzeń przemiany azotowej, autointoksykacji i wiele innych. W ostatnich latach pojawiły się poglądy, że w powstawaniu schizofrenii istotną rolę odgrywa zjawisko aminotoksykozy, której źródłem, mają być zaburzenia przemiany takich substancji, jak tryptofan, tyrozyna i adrenalina. Przypuszcza się również, że w powstawaniu procesu chorobowego może mieć znaczenie nieprawidłowa przemiana lub nieprawidłowy poziom w mózgu takich ciał, jak serotonina, acetylocholma, adrenalina i inne. Rozpoznanie schizofrenii stawiamy zawsze bardzo ostrożnie, po wyczerpaniu i ocenie wszystkich badań somatycznych, laboratoryjnych, psychologicznych, elektroencefalograficznych, wreszcie po wnikliwych badaniach stanu psychicznego uzupełnionych wywiadami rodzinnymi i w końcu po obserwacji klinicznej. Podstawę kliniczną do rozpoznania procesu schizofrenicznego daje stwierdzenie u chorego tzw. podstawowych lub osiowych objawów schizofrenii, bez których wykazania nie należy nigdy stawiać takiego rozpoznania.