Psychatria

W czasie badania daje się zaobserwować pewną wyniosłość w zachowaniu i wypowiadaniu przedstawianych treści, mówi o nich swobodnie, ale przy widocznym usztywnieniu modulacji afektywnej. Nie dostrzega się zmian w dostosowaniu reakcji uczuciowych w zależności od wypowiadanych treści, dominuje sztywny, nie pozbawiony sztuczności i pewnego patosu nastrój podstawowy. Po beznamiętnej relacji z doznawanych przeżyć intrapsychicznych, wyraża w sposób bierny i bez osobistego w to zaangażowania, zgodę na pozostanie w klinice psychiatrycznej. Nie deklaruje żadnych planów na przyszłość, podanie ich uzależnia od zmiany aktualnego własnego stanu psychicznego - oczekuje jego zmiany po leczeniu, na które się zgadza bez większego osobistego przekonania. Schizofrenia hebefreniczna. Ta postać kliniczna schizofrenii występuje w grupie chorych najmłodszych. Oprócz podstawowych osiowych objawów przy powolnym początku choroby dość szybko można dostrzec narastające trudności intelektualne, głównie zaburzenia w dziedzinie koncentracji myślenia. Stopniowo obraz kliniczny zmienia się. Pojawia się dziwaczne zachowanie, zmanierowanie, szczególnie wyraźne przy gestykulacji i wysławianiu się chorych. Dość wcześnie obserwuje się objawy rozkojarzenia. Nastrój chorych bywa wesołkowaty, żartobliwy i błaznujący. Tematyka samorzutnych wypowiedzi dotyczy głównie zagadnień moralnych, czasem społecznych, najczęściej erotyczno-seksualnych. Produkcje słowne chorych są udziwnione, często pełne wulgaryzmów, patosu, a zachowanie wobec otoczenia charakteryzuje się brakiem dystansu i poczucia taktu. Ta postać kliniczna schizofrenii dość szybko prowadzi do znacznych destruktywnych zmian psychiki chorych, ponieważ proces chorobowy uszkadza kształtującą się psychikę, nie uformowaną jeszcze, niescaloną, a więc podatną na znaczne uszkodzenia. Wyrazem tych uszkodzeń są wcześnie występujące objawy rozkojarzenia myślenia i mowy, ambiwałencja i paratymia.